Eftir fyrsta korterið þá hafði ég miklar efasemdir um þessa mynd. Hún var hæg og leit út fyrir að sáralítið ætti eftir að gerast. Ég hafði þar raunar rétt fyrir mér en aftur á móti leiddist mér alls ekki. Ástæðan er einföld. Persónur myndarinnar sem keyra söguna áfram eru einkar skemmtilegar og hreint frábærlega skrifaðar.

Sagan hefst þegar foreldrar systkinanna Sammy (Laura Linney) og Terry (Mark Ruffalo) látast í bílslysi. Þegar þetta gerist eru þau ung og í framhaldinu taka þau ólíka stefnu í lífinu. Samband þeirra er takmarkað en einn daginn neyðist Terry sem virðist lifa flökkulífi til að snúa til baka til gamla heimabæjarins til að betla pening af systur sinni. Hún er nú einstæð móðir sem vinnur í banka en nýi smámunasami útibússtjórinn (Matthew Broderick) er að gera hana brjálaða. Við fyrstu sýn virðast þau vera gjörólík en við endurfundina kemur í ljós að systkinaböndin eru ekki svo auðrofin.

Hér er um að ræða indæla litla karakterstúdíu sem slær hárréttan tón. Í frumraun sinni tekst handritshöfundinum og leikstjóranum Lonergan að lýsa sambandi fólksins í myndinni á bæði djúpan og innihaldsríkan hátt. Það kemur því ekki á óvart að myndin hefur hlotið ýmis verðlaun, þ.á m. hin eftirsóttu Sundance-verðlaun. Ekki skemmir svo fyrir stórgóður leikur allra helstu leikara myndarinnar en sérstaklega vil ég geta þeirra Lauru Linney og Mark Ruffalo sem eru frábær. Ég mæli því með því að fólk sleppi því að fara á eina innihaldslausa sumarmynd og skelli sér frekar á “You Can Count on Me”. Ég hugsa að þið getið treyst því að þið verðið ekki fyrir vonbrigðum. - Hallur Örn Jónsson