Fyrirfram hefði ég ekki trúað því að leikstjórinn John Woo, maðurinn á bak við Face/Off og Misson: Impossible 2, gæti gert leiðinlega stríðsmynd. Það er hins vegar raunin að nýjasta mynd Woo er afar langdregin og leiðinleg stríðsmynd.

Myndin Windtalkers segir frá raunum hermannsins Joe Enders (Nicolas Cage) sem kemst einn lífs af, en þó illa lemstraður, úr umsátri á japanskri eyju í síðari heimsstyrjöldinni. Enders vill ólmur komast aftur á vígvöllinn til að halda áfram að stúta Japönum og hjálpleg hjúkrunarkona aðstoðar hann við að svindla á læknisskoðun til þess að það sé mögulegt. Joe er falið að hafa umsjón með indíána af Navahóættbálknum sem hefur það hlutverk að senda skilaboð á eigin tungumáli en herinn notar navahó tungumálið sem dulmál. Joe er strax gert það ljóst að honum er ætlað að vernda dulmálið jafnvel þó það þýði að hann þurfi að stúta indíánanum ef hætta er á að hann falli í óvinahendur.

Sagan er sumsé alveg ágæt og hefði verið hægt að gera prýðilega stríðsmynd úr henni. Einhvers staðar á leiðinni hefur þetta hins vegar að mestu klúðrast í meðförum Woo sem hefur tekist að gera óstjórnlega fyrirsjáanlega og of langa mynd sem slagar hátt í The Thin Red Line í leiðindum.

Hér eru Cage og Woo að leiða saman hesta sína á ný en þeir unnu síðast saman við gerð hinnar frábæru spennumyndar Face/Off. Auk þess leikur Christian Slater hér á ný undir stjórn Woo en þeir gerðu prýðilega mynd, Broken Arrow, um árið. Í þetta sinn hefði hins vegar betur verið heima setið en af stað farið. Það verður þó að segja að af þessum tveimur leikarastjörnum ferst Slater hlutverk sitt betur úr hendi. Cage grettir sig og geiflar í gegnum myndina í tilgerðarlegri túlkun sinni á hermanni sem líður sálarkvalir og kemst hægt og bítandi að því hvað hann á erfitt með að vinna skyldu sína.

Myndin silast áfram í rúmar tvær klukkustundir og samskipti Enders við indíánann Yahzee (Adam Beach) er afar fyrirsjáanlegt og á köflum tilgerðarlegt. Senan þar sem Yahzee sýnir Enders mynd af fjölskyldu sinni er dæmigerð. Annað dæmigert er hverjir týna tölunni í myndinni. Þeir sem eru í mestri hættu eru gaurarnir sem byrja á því að segja frá hvað þeir ætla að gera eftir stríðið.

Aðrir leikarar reyna að gera sitt besta en það er mesta synd að sjá hvað hin færa leikkona Frances O´Connor (A.I.) er vannýtt í hlutverki hjúkrunarkonunnar.

Þessi mynd er sorgleg sóun á hæfileikum leikara og leikstjóra. Örfáir spennandi punktar í bardagasenunum bjarga þessari mynd frá lægstu einkunn. - Guðjón Helgason