USSSS er ólík flestum þeim íslensku kvikmyndum sem komið hafa á hvíta tjaldið síðustu árin en hún á margt að þakka nýlegum bandarískum og evrópskum myndum. Það er óhætt að segja að leikstjórinn og handritshöfundurinn, Eiríkur Leifsson, sé að einhverju leyti undir áhrifum frá meistara Quentin Tarantino. Mörgum persónum bregður fyrir, líf þeirra tvinnast saman áður en yfir lýkur og blóð flæðir á stundum í myndinni. Það er þó aldrei langt í biksvartan húmorinn.

Myndin segir frá félögunum Rebba og Sæla. Sá síðarnefndi rekur safnarabúð en Rebbi stelur varningi sem seldur er þar. Hjólaþjófnaður, fjöldamorð og kvikmyndin "Surviving the Game" knýja söguþráðinn áfram. Ólíkt mörgum öðrum íslenskum myndum er sagan með upphaf, miðju og endi. Oftar en ekki hef ég, ásamt öðrum íslenskum kvikmyndahúsagestum, þurft að borga himinhátt verð á íslenskar myndir sem byggja á handriti sem er hvorki fugl né fiskur og eru ómarkvissar og ofhlaðnar.

Myndin USSSS fellur flokk svokallaðra "low budget" mynda en það er síður en svo fyrirboði um að mynd sé slæm. Clerks, mynd bandaríska leikstjórans Kevins Smiths, er eitt þekktasta dæmið um mjög vel heppnaða, ódýra mynd. Leikararnir í USSSS eru allir óþekktir og tekst ágætlega upp í sínum hlutverkum. Sérstaklega vil ég þó hrósa aðaleikurunum, Davíð Guðbrandssyni og Jóni Marínó, sem standa sig hreint prýðilega í hlutverkum Rebba og Sæla.

Handritið er unnið af leikstjóranum Eiríki Leifssyni og áhrif erlendra kvikmynda nokkuð augljós. Það verður að teljast afrek að ná að ljúka við ódýra mynd sem þessa á Íslandi en tæknin í dag gerir kvikmyndagerðarmönnum það mögulegt að gera mynd fyrir lítinn tilkostnað á tiltölulega einfaldan hátt. Það er ef til vill ósanngjarnt að bera myndina tæknilega saman við aðrar íslenskar eða jafnvel erlendar myndir en þar með er ekki hægt að segja að hún sé illa unnin. Þvert á móti er til dæmis hljóðið ágætt en það hefur oft verið ljóður á íslenskum myndum hvað hljóðgæðin hafa verið slæm.

Gaman er frá því að segja að tónlistin í myndinni er öll íslensk. Hún passar vel inn í atburðarásina á flestum stöðum og er í rokkaðri kantinum.

Það er kannski helsti galli myndarinnar hvað hún er í raun áberandi stæling á því sem maður hefur séð áður í erlendum myndum. Á köflum virkaði það ögn hjákátlega. Ekki alveg í samræmi við þann íslenska veruleika sem flestir þekkja.

Þar fyrir utan er húmorinn beittur og jafnvel það dökkur að hætt er við að það fari fyrir brjóstið á sumum. Góð skemmtun, grátt gaman, blóðið flæðir, leikur í flestum tilvikum góður en of mikil stæling á köflum. Þegar öllu er á botninn hvolft er erfitt að bera hana ekki efnislega saman við fyrrirrennara sína frá Bandríkjunum og Bretlandi. - Guðjón Helgason