|
Þegar
hin að því er virðist hamingjusamlega gifta
Constance bókstaflega rekst á franskan bóksala á
götu í New York veit hún ekki að líf hennar á
eftir að taka stakkaskiptum. Bóksali þessi sem
er reglulegur Kasanóva vekur í henni
tilfinningar sem hún bjóst ekki við að finna og
fyrr en varir eru þau komin upp í rúm saman.
Þrátt fyrir að hún fari leynt með þetta hefur
þetta auðvitað áhrif á fjölskyldulífið heima og
fer eiginmanninn
fljótlega að gruna að ekki sé allt með felldu.
Hingað til er myndin að virka
mjög vel. Myndataka leikstjórans Adrian Lyne (9½
Weeks, Indecent Proposal, Fatal Attraction,
Lolita – sjáið þið mynstur hér?) er mjög flott,
þ.á.m. í ástarsenunum, persónurnar eru
áhugaverðar og spennandi að sjá hvernig fram
vindur. Sérstaklega er spennandi að sjá
skelfileg áhrif framhjáhaldsins á annars
hamingjusamt fjölskyldulífið Ekki eru gefnar
neinar sérstakar ástæður fyrir framhaldinu sem
er svo sem allt í lagi þar sem Constance veit
það sennilega ekki sjálf. Enda er
umfjöllunarefni myndarinnar, hingað til, ekki
framhjáhöld almennt heldur frekar skömmin og
sektarkenndin sem allir sem þeim tengjast finna
til. Hér hjálpar líka hreint frábær leikur Diane
Lane í hlutverki Constance. Þetta er strembið
hlutverk enda þarf hún að túlka hinar ýmsu
tilfinningar. Hversu frábærlega henni tekst til
sést best í einni senu þar sem hún er á leið
heim til eiginmannsins eftir að hafa eytt sinni
fyrstu stund með Kasanóvunni. Þar situr hún í
lestinni og veit raunar ekki hvort hún eigi að
gráta eða brosa og greinilegt að hún á
heljarinnar stríði við sjálfa sig. Diane Lane er
hér alveg óaðfinnanleg.
Því miður fer myndin
algjörlega út af sporinu skömmu eftir hlé. Ég
ætla ekki að gefa upp hvað gerist en þið munið
strax sjá það sjálf. Söguþráðurinn tekur algjöra
u-beygju með þeim afleiðingum að það fæst aldrei
almennilegur botn í það sem á undan fór. Í stað
þess að takast á við afleiðingar framhjáhaldsins
á fjölskylduna er því næstum gleymt. Því er
áhorfandinn raunar einungis settur í hlutverk
nokkurs konar gluggagæis sem fylgist með
erótísku framhjáhaldinu en er algjörlega hlíft
við óþægindunum sem óhjákvæmilega fylgja. En það
er einmitt mest dramatíski og áhugaverðasti
vinkillinn á þessu öllu saman. Því má raunar
segja að í lokin hafi myndin bæði verið sér
sjálfri og áhorfandanum ótrú. - Hallur
Örn Jónsson
|
