Í gegnum tíðina hafa fjöldamorðingjar vakið mikinn áhuga kvikmyndagerðarmanna í Hollywood. Það þarf svo sem ekki að koma á óvart enda getur viðfangsefnið bæði boðið upp á heilmikinn hroll sem og spennu eins og t.d. "Lömbin þagna" sýndi fram á. Í "Watcher" vottar hins vegar ekki fyrir neinu slíku. Fjöldamorðinginn hér (Keanu Reeves) hefur, ólíkt Hannibal, ekki hlotið neina persónusköpun og er þar af leiðandi fremur óáhugaverður. James Spader leikur lögreglumann sem hefur verið að eltast við morðingjann í mörg ár án árangurs. Er nú komið svo að þetta er orðið í huga morðingjans að persónulegu einvígi milli þeirra tveggja og er það miðpunktur myndarinnar. Það eru ýmsar ástæður fyrir því að Watcher virkar ekki. Áður hef ég minnst á skort á persónusköpun en einnig má benda á fremur ótrúverðugan söguþráð, algjöran skort á frumleika og fremur litlausan leik. Stærsti galli myndarinnar er hins vegar handritið. Það stendur einfaldlega alls ekki undir sýningartíma myndarinnar sem er þó ekki nema u.þ.b. 90 mínútur. Til þess að leysa þann vanda fer sagan í óþarfa hringi, löngum tilgangslausum senum er bætt inn og leikstjórinn reynir að sanna sig (og eyða tíma) með hinum og þessum kvikmyndatökumbrellum. Sem 45 mínútna langur sjónvarpsþáttur hefði "Watcher" sennilega virkað betur en í þessu formi flokkast hún sem tímasóun. - Hallur Örn Jónsson