Það kannast flestir við þessar andlausu sumarmyndir, fullar af tæknibrellum en litlu öðru, sem boðið er upp á á hverju ári. The Time Machine lenti greinilega nokkrum mánuðum fyrr en hún ætlaði sér þar sem hún fellur beint í þennan flokk. Myndin tekur svo jafnvel skrefið lengra því að á köflum fékk ég á tilfinninguna að ég hefði sjálfur ferðast rúma sex mánuði aftur í tímann eða beint á frumsýningu Apaplánetu Tim Burtons. Söguþráðurinn er mjög svipaður og gæði myndanna og sérstaklega gallar næstum þeir sömu.

Hér leikur Guy Pearce vísindamann við lok 19. aldar sem verður fyrir því óhappi að ástkona hans er myrt. Hann býr til tímavél í því skyni að breyta því sem gerðist en uppgötvar það að hún deyr alltaf aftur. Til þess að komast að því af hverju það gerist þá ákveður hann að ferðast til framtíðarinnar í von um svör. Eftir nokkur stutt stopp verður hann fyrir því óhappi stökkva 8.000 aldir fram í tímann. Þá hefur siðmenningin eins og við þekkjum hana liðið undir lok og mannkynið þróast í tvo kynstofna. Aðrir sem eru grunsamlega líkir öpum búa neðanjarðar og nota hinn kynstofninn, sem hefur ekkert breyst, sér til matar. Ungi vísindamaðurinn verður ástfanginn af einni stúlkunni úr síðarnefnda kynstofninum sem leikin er af írsku söngkonunni Samönthu Mumbu. Þegar gera á kvöldverð úr henni þá ákveður hann að bjarga málunum og stöðva þetta óréttlæti.

Time Machine tókst að halda athygli minni út myndina án þess nokkurn tímann að vera grípandi. Sagan keyrir hratt áfram og er áhorfandinn kynntur fyrir nýjum og nýjum stöðum, tímaskeiðum og aðstæðum á líflausan og innantóman hátt. Ekki hjálpar heldur að persónusköpunin er grunn og sérstaklega er fyrrnefnd ástarsaga afar veik. Sömuleiðis gengur plottið ekki alveg nógu vel upp. Útlitið er nokkuð flott en þó ekkert sem ekki hefur sést áður.

Guy Pearce virðist ekki finna sig nógu vel í þessu hlutverki og virðist ekki alveg vita í hvorn fótinn hann á að stíga. Samantha Mumba kom nokkuð á óvart en spilar þar sennilega inn í að væntingar mínar voru engar. Senunni stelur þó Jeremy Irons í alltof litlu hlutverki en hann einn kemst næst því að kveikja líf í myndinni. Leikstjórinn er Simon Wells sem byggir myndina á bók langafa síns H.G. Wells. Ég vil leyfa mér að efast um að sá gamli hefði verið stoltur að þessu verki afkomanda síns. - Hallur Örn Jónsson