Spennusagnahöfundurinn John Le Carré hefur verið lengi í bransanum og hafa margar bækur hans verið kvikmyndaðar meistaralega. Bækur hans um njósnarann Smiley nutu mikilla vinsælda og ekki síður kvikmyndirnar og þættirnir um áðurnefndan njósnara. Myndin The Spy Who Came in from the Cold (1965), með hinum frábæra Richard Burton í aðalhlutverki, var einnig mjög vinsæl og Burton hlaut óskarstilnefningu fyrir leik sinn í aðalhlutverki en laut í lægra haldi fyrir gamla hörkutólinu Lee Marvin. Árið 1990 kom svo út hin stórgóða mynd The Russia House sem byggði á sögu Le Carré og var með Sean Connery og Michelle Pfeiffer í aðalhlutverkum. Það má því segja að ég hafi beðið nokkuð spenntur eftir myndinni um skraddarann í Panama. Hér segir frá njónaranum Andy Osnard, sem leikinn er af Pierce Brosnan (sjálfum Bond), sem er í ónáð hjá yfirvöldum fyrir kvennamál sín og því sendur í útlegð til Panama. Þar kynnist hann Harry Pendel (Geoffrey Rush úr Shine) sem sér um að sníða föt á alla mikilvægustu mennina í Panama. Andy telur sig geta notað Harry til að fá upplýsingar um ýmsa aðila í Panama og þar með á spennan að byrja. Einn helsti gallinn við þessa mynd er að hún gefur sig út fyrir að vera spennumynd án þess í raun að vera það. Ég hef ekki lesið skáldsöguna eftir Le Carré en þar sem hann er bæði framleiðandi og handritshöfundur má gera ráð fyrir því að myndin víki ekki um of frá sögunni. Myndin er hæg á köflum en andrúmsloftið er mjög skemmtilegt og hefur leikstjóranum John Boorman (Zardoz, Excalibur) tekist að láta manni líða eins og maður sé staddur í Panama án þess þó að maður finni fyrir mikilli spennu. Geoffrey Rush stendur sig með prýði í hlutverki sínu eins og alltaf en því miður verður erfitt fyrir Brosnan að leika njósnara í framtíðinni án þess að áhorfandanum verið hugsað til James Bond og verður að segjast að það hafi háð honum í þessari mynd. Jamie Lee Curtis er alltaf jafn falleg og skilar sínu í hlutverki eiginkonu Harrys og það er gaman að sjá hið virta leikritaskáld Harold Pinter í hlutverki Benny frænda. Fléttan í myndinni er því miður nokkuð fyrirsjáanleg og kemur því augljóslega lítið á óvart. Þegar öllu er á botninn hvolft er þessi mynd hvorki fugl né fiskur og það sorglega er að hún hefði örugglega getað verið mun betri. - Guðjón Helgason