Það mætti segja mér að þeir sem hafa skemmt sér yfir Tarantino eða myndum á borð við Fight Club eigi eftir að hafa gaman af þessari mynd. Þar sem ég hef skemmt mér yfir hvoru tveggja verð ég að segja að þessi mynd virkaði vel á mig. Þetta er nokkuð óþægileg lýsing á lífi eiturlyfjasjúklinga þó hún nái aldrei þeim hæðum, eða kannski er það frekar lægðum, mannlegrar hnignunar sem Requiem for a Dream náði á síðasta ári.

Sagan afhjúpast hægt og bítandi í gegnum myndina þannig að best er að segja sem minnst og láta hana koma áhorfandanum á óvart. Það er þó óhætt að segja frá því að myndin fjallar um dóparann Danny Parker (Val Kilmer) sem hjálpar löggunni að hafa hendur í hári dílera milli þess sem hann fer á heljarinnar kenderí með félögum sínum og notar heilan helling af dópi. Fljótlega verður hins vegar ljóst að eitthvað meira býr undir sem kvelur þessa aðalsögupersónu og saga hans er átakanlegri en látið er uppi í fyrstu. Persónurnar eru nokkuð skrautlegar en um leið margar hverjar töluvert fráhrindandi.

Vincent D´Onofrio (Law and Order: Criminal Intent) fer á kostum í hlutverk geðsjúks dílers sem fór það illa með nefið á sér í neyslu að það varð að skera það af. Peter Sarsgaard (K-19: The Widowmaker) er afar góður í hlutverki Jimmy sem er besti neyslufélagi Dannys en með þeim hefur myndast nokkuð góð vinátta. Deborah Unger (Crash, The Game, Payback) er hins vega fullkomlega vannýtt í hlutverki gellunnar í næstu íbúð sem er lamin af kærastanum, er á fullu í dópi að því er virðist og leitandi að hjálp.

Af leikurunum er það hins vegar Kilmer sjálfur sem stelur senunni. Hann bókstaflega á myndina með húð og hári og ég hef ekki séð hann þetta góðan í mynd í háa herrans tíð. Líklega ekki síðan í The Doors hér um árið. Hann nær sér á flug í hlutverkinu og heldur því frá upphafi til enda.

Það er svo leikstjórinn D.J. Caruso sem heldur fagmannlega um taumana en þetta er hans fyrsta stóra mynd og afar gaman að sjá hvað hún hefur heppnast vel. Caruso hefur aðallega getið sér gott orð sem leikstjóri sjónvarpsþátta á borð við Smallville og Dark Angel.

Handritið eftir Tony Gayton (Murder by Numbers) er ágætlega heppnað og hefur lifnað við í meðförum þeirra Carusos og Kilmers.

Það er ekki hægt að segja að þessi mynd sé þægileg eða verði öllum að skapi en hún er að minnsta kosti ekki fyrirsjáanleg sem er gott af Hollywood mynd að vera. Ég get lofað því að maður gengur ekki alveg sæll og glaður út af þessari mynd enda er hún dökk, drungaleg og átakanleg á köflum. Ekki fyrir alla en þeir sem þora verða ekki fyrir vonbrigðum. - Guðjón Helgason