Kvikmyndin Klukkustundirnar er saga þriggja kvenna sem voru upp á sitt besta á mismunandi tímum og eru frásagnir af atvikum í lífi hverrar fyrir sig listilega tvinnaðar saman í kvikmynd leikstjórans Stephen Daldry (Billy Elliot). Myndin byggir á Pulitzer-verðlaunaskáldsögu bandaríska rithöfundarins Michaels Cunningham en handrit Davids Hare er hreint frábærlega vel unnið.

Sagan tvinnar saman frásögn af rithöfundinum Virginíu Woolf (Nicole Kidman), húsmóðurinni Lauru (Julianne Moore) og Clarissu nokkurri (Meryl Streep) sem eru að undirbúa veislu fyrir ljóðskáldið Richard (Ed Harris) sem er að deyja úr alnæmi en hefur hlotið æðstu verðlaun ljóðskálda fyrir verk sín.

Sú saga sem sögð er af Virginíu í myndinni á sér stað á þriðja áratug síðustu aldar, drepið er niður í lífi Lauru á sjötta áratugnum og við fáum að fylgjast með raunum Clarissu og Richards á okkar dögum. Sögurnar fléttast, eins og áður sagði, gríðarlega vel saman og það verður að segja að Daldry á mikið hrós skilið fyrir hversu vel það hefur heppnast hjá honum. Það eina sem mætti fetta fingur út í er hve hæg myndin er á köflum en það þótti mér alls ekki ljóður á þessu fína verki, heldur þvert á móti gaf það myndinni meiri dýpt og maður naut þess að fylgjast með persónunum.

Leikurinn í þessari mynd er hreint frábær enda valinn maður, og kona, í hverju rúmi. Þær Kidman, Moore og Streep eiga hrós skilið fyrir túlkanir sínar á þessum merkilegu og áhugaverðu konum. Sérstaklega vil ég þó hæla Kidman sem er nær óþekkjanleg í gervi Woolf. Ég held að ég geti fullyrt að ég hafi ekki séð hana leika jafnvel áður og ætti hún fyllilega skilið að fara heim með Óskarsverðlaun. Harris er góður í hlutverki sjúklingsins, Jeff Daniels (Dumb & Dumber) kemur á óvart í hlutverki fyrrverandi ástmanns hans og Miranda Richardsson stendur sig vel að venju. Auk þeirra eru John C. Reilly (Chicago, Gangs of New York), Claire Danes (Romeo + Juliet), Allison Janney (The West Wing) og Toni Collette (The Sixth Sense, About a Boy) góð að vanda.

Ef ég ætti að skilgreina sögurnar í myndinni á einfaldan hátt þá eru þær um ástina, kynhneigð og dauðann, sjálfsmorð nánar tiltekið. Þunglamalegt efni sem leikstjóranum tekst þó að gera skil án þess að áhorfandinn sjálfur leggist í þunglyndi. Mynd sem vekur áhorfendur til umhugsunar og verður í raun betri eftir því sem maður veltir henni meira fyrir sér. Þeim tveimur klukkustundum sem fóru í að horfa á hana var vel varið. - Guðjón Helgason