"The Count of Monte Cristo" minnir mig óneitanlega á klassísku ævintýramyndirnar sem voru svo vinsælar í Hollywood um miðja síðustu öld. Þessar myndir tóku sig venjulega ekki allt of alvarlega en voru þó oft á tíðum heillandi og hin fínasta afþreying. Það má líka segja að þessi nýjasta kvikmyndaútgáfa af bók Alexandre Dumas hafi allt sem hægt er að krefjast af góðum ævintýramyndum. Hún hefur alveg ásættanlegt plott, stórglæsilega kvikmyndatöku, góðan leik, vel framkvæmdar skylmingarsenur og líflegan húmor í ofanálag.

Myndin byrjar þegar Edmund Dante sem er gjóðhjartaður en jafnframt fremur trúgjarn ungur maður af alþýðuættum er rændur lífi sínu, eignum og ástum af svikulum mönnum. Hann lendir í afskekktu fangelsi og þar kviknar hefndarþorsti sem ágerist eftir því sem árin líða.

Sterkasti kafli myndarinn er einmitt miðparturinn, sérstaklega sá hluti sem gerist í fangelsinu. Þar nær myndin þó nokkurri tilfinningalegri dýpt og getur áhorfandinn ekki annað en haft samúð með Edmund í þrautagöngu hans. Ekki skemmir fyrir stórgóður leikur Richard Harris í hlutverki samfangans og læriföðursins. Jim Cavaziel er líka ágætur í hlutverki Edmunds og nær vel að túlka breytingarnar sem hann gengur í gegnum í myndinni. Guy Pearce virðist skemmta sér vel í hlutverki æskufélaga Edmunds þó að hann eigi til að ofleika á köflum.

Greifinn af Monta Cristo í þessari útgáfu Kevin Reynolds (sem er víst sú sautjánda) er ekki gallalaust verk. Hún er í lengsta lagi, sum samtölin virðast ekki alveg passa við sögutímann og endirinn sérstaklega er svona í ódýrari kantinum. Engu að síður er kostirnir miklu fleiri en gallarnir enda inniheldur myndin ákveðna "kvikmyndatöfra" sem sjást allt of sjaldan. Þetta er því hin fínasta leið til að eyða rúmum tveimur tímum í skammdeginu. - Hallur Örn Jónsson