Í byrjun myndarinnar heldur persónan sem John Travolta leikur langa eintölu þar sem hann gagnrýnir Hollywood. Í þessari eintölu voru nokkrar setningar sem kveiktu í mér. Í íslenskri þýðingu lýsir hann því yfir að vandamálið við Hollywood sé að þar sé framleitt ótrúverðugt og ómerkilegt drasl. Hverju kennir hann svo um? Ekki slæmum leik, skammsýnri leikstjórn né lélegum samræðum heldur almennum skorti á raunsæi. Persónulega held ég að það sé þó nokkuð til í þessu. Það leiðinlega er að Swordfish fellur akkurat í þessa gryfju sem Travolta sjálfur nefnir en myndina skortir illilega raunsæi. Þó verður að gera fyrirvara við. Vissulega er ekki eingöngu framleitt drasl í Hollywood þó nóg sé af því og merkilegt nokk þá fellur Swordfish heldur ekki í þann flokk. Raunar skemmti ég mér bara þó nokkuð vel á Swordfish þrátt fyrir ýmsa galla, sér í lagi ótrúverðugt og fremur heimskulegt plott sem krefst þess að áhorfandinn sendi alla skynsemi í 100 mínútna frímínútur. Hugh Jackman (X-Men) leikur tölvuafbrotamann sem er nýsloppinn úr steininum og má ekki koma nálægt tölvum lengur. Málið er bara það að hann er einn sá allra færasti á sínu sviði í heiminum og stórglæponinum John Travolta vantar einmitt þjónustu hans til að ræna einhverjum stútfullum varasjóði sem bandaríska ríkið geymir. Við tekur svo æsileg atburðarás sem inniheldur beru brjóstin hennar Halle Berry, sem hún fékk 50 milljónir fyrir að sýna, gíslatökur, jeppaeltingarleiki og fljúgandi strætisvagna. Já, ekki vantar hasarinn í Swordfish! En þessi fíni hasar ásamt ágætis leikstjórn hjá Dominic Sena (Gone in Sixty Seconds) og góðum leik er einmitt ástæða þess að mér leiddist ekki. Travolta er alltaf bestur í hlutverki vondu gauranna og Hugh Jackman er sannfærandi sem tölvuafbrotamaður í tilfinningalegri krísu. Það besta er að myndin sjálf tekur sig ekki alvarlega og þar af leiðandi gerir áhorfandinn slíkt hið sama og getur því sæmilega sáttur notið þessara 100 poppkornsmínútna. Eftir á saknar maður þó raunsæisins sem Travolta sjálfum er svo annt um.- Hallur Örn Jónsson