Fyrsta stórmynd sumarsins er komin! Enginn annar en Köngullóarmaðurinn ógurlegi er hér á ferð. Ein frægasta og ástsælasta ofurhetja Ameríku er loksins komin á hvíta tjaldið á ásættanlegan hátt. Lengi hefur verið beðið eftir þessari mynd og hefur eftirvæntingin verið nokkuð mikil, enda um klassíska stórmynd að ræða.

Sagan er nokkurnveginn á þá leið að genabreytt köngulló bítur ungling nokkurn að nafni Peter Parker. Við það umbreytist hann úr Peter Parker, frekar lúðalegum unglingi, í ofurhetjuna Köngullóarmanninn sem hefur ofurviðbrögð og ofurstyrk auk þess að geta spunnið vef úr höndum sínum og klifrað upp veggi! Við það fær Peter Parker aukið sjálfstraust en þegar allt kemur til alls eykur þetta alla hans félagslegu komplexa – hann er jú hálfur maður, hálf köngulló! Með miklum kröftum kemur líka mikil ábyrgð, dýrkeypt lexía fyrir Peter Parker.

Tobey Maguire (Wonder Boys, Cider House Rules, Pleasantville) leikur Köngullóarmanninn/Peter Parker og stendur sig mjög vel, sérstaklega sem hinn nördalegi og félgaslega afskipti Peter Parker í byrjun myndarinnar. Kirsten Dunst (Interview with the Vampire, The Virgin Suicides, Crazy/Beautiful) leikur prýðilega vel hina mjög svo rauðhærðu Mary Jane sem Peter Parker hefur verið hugfanginn af síðan hann var 6 ára. Willem Dafoe (Wild at Heart, American Psycho) leikur Norman Osborn/Green Goblin, höfuðóvin Köngullóarmannsins og stendur sig ágætlega, en áttaði sig e.t.v. ekki á því að illmenni í svona myndum þarf að vera frekar einhliða persónuleiki, en ekki margslunginn eins og Dafoe reynir að koma til skila. Útkoman verður hálf hallærisleg og ótrúverðug og jafnvel hlægileg á köflum. Samband Peter Parker og frænku hans og frænda sem ala hann upp er einnig frekar pappalegt, en mætti e.t.v. ekki vera mikið dýpra – þetta er jú ekki unglingadrama.

Sam Raimi (For Love of the Game, Army of Darkness, The Evil Dead I & II) heldur vel utan um persónusköpunina á Köngullóarmanninum og Mary Jane. Brellurnar og hasaratriðin eru listavel útfærð enda er Raimi frægur fyrir nákvæmni sína, þótt í einstaka atriðum virðist Köngullóarmaðurinn vera heldur tölvugerðari en við hin. Útkoman er engu að síður mynd sem er í senn bráðskemmtileg gamanmynd og spennandi hasarmynd með smávegis rómantík. Stenst myndin auðveldlega þær væntingar sem aðdáendur og aðrir hafa gert til hennar. Áhorfandinn verður fastur í vef Köngullóarmannsins frá fyrsta andartaki til loka myndarinnar! - Eggert Páll Ólason