Þar sem lægsta einkunn samkvæmt stjörnuskala okkar er ein stjarna þá neyðist ég til að gefa þessari hörmung eina stjörnu þó að hún líkist frekar á ljótum loftsteini sem hefur í þokkabót lent beint á hausnum á mér, með tilheyrandi óþægindum.

Snemma í myndinni lenda fjögur ungmenni í bílslysi og lítur út fyrir að eitt þeirra, kærasti bílstjórans, hafi látist. Stelpan sem keyrði bílinn fer í kjölfarið að sjá alls kyns furðulega hluti, m.a. látna kærastann sinn, ásamt ýmsum asnalegum grímuklæddum mönnum sem taka að elta hana. Sömuleiðis eru vinir hennar tveir sem voru einnig í bílnum eitthvað dularfullir.

Það er raunar ekkert jákvætt að segja um þessa svokölluðu hryllingsmynd. Hún er mjög fyrirsjáanleg en glöggir kvikmyndahúsagestir munu ábyggilega geta getið sér til um endinn áður en tíu mínútur eru liðnar. Engin spenna myndast og er þar að þakka viðvaningslegri leikstjórn Stephen Carpenter og slöppu handritinu. Samræðurnar hljóma raunar eins og þær hafi verið spunnar á staðnum, þær eru einfaldlega hræðilega lélegar. Allar klisjur eru endurnýttar, s.s. blóð í sturtunni, skrýtnar skurðstofur með læknum sem munda stóra bora og svo eru þarna endalausir eltingaleikir þar sem aðalpersónan notar að sjálfsögðu fyrsta tækifærið til að beygja inn í dimm og þröng öngstræti. Lítið er hægt að segja um leikaranna sem eru flestir lítt þekktir en lélegt handritið kemur í veg fyrir að hér séu unnir neinir leiksigrar.

Það er alls ekki þessi virði að leggja á sig þá raun eða frekar kvöl að reyna að þrauka í gegnum þessi leiðindi, hvorki í kvikmyndahúsi, heima í stofu eða né á nokkrum öðrum stað. - Hallur Örn Jónsson