Fyrir nokkrum vikum sá ég aftur upprunalegu Apaplánetuna og skemmti mér konunglega yfir þeirri mynd. Sagan var þar sett fram á fremur vitrænan og skemmtilegan hátt og tæknibrellur voru ágætar miðað við að framleiðsluárið var 1968. Charlton Heston stóð sig vel í því hlutverki sem Mark Wahlberg hefur tekið að sér í endurgerðinni sem hefur nú litið dagsins ljós. Tim Burton hefur tekið að sér það vandasama verkefni að endurgera þessa klassísku vísindaskáldsögu og færa hana um leið í nútímabúning. Burton á að baki margar góðar kvikmyndir og nægir þar að nefna fyrstu tvær Batman myndirnar og hina stórskemmtilegu Mars Attacks! Burton hefur verið í nokkru uppáhaldi hjá mér og Beetlejuice hefur mér alltaf þótt vera mjög fín mynd. Burton hefur staðið sig ágætlega hvað varðar útlit á nýju Apaplánetunni og hefur greinilega lagt sig allan fram við að skapa ógnvekjandi apa í framandi heimi. Leikararnir eru svo sem ekki af verri endanum. Áðurnefndur Wahlberg og Estella Warren (Driven) hafa sloppið við að hendast um í apagervum. Hins vegar voru Tim Roth (Reservoir Dogs, Pulp Fiction), Helena Bonham Carter (Fight Club) og Michael Clarke Duncan (The Green Mile) ekki svo heppin og hafa væntanlega þurft að eyða nokkrum tíma hjá starfsmönnum óskarsverðlaunahafans Rick Baker (How the Grinch Stole Christmas, The Nutty Professor o.fl. o.fl.) sem sá um förðun og hönnun apagervanna. Sagan er einföld. Geimfari villist af leið og lendir á óþekktri plánetu þar sem hann kemst að því að aparnir ráða öllu og mennirnir eru þrælar þeirra. Persónusköpun í myndinni er afar takmörkuð og handritið fremur slappt. Myndin er í raun afar ólík fyrirrennara sínum og varla hægt að segja að hér sé um hreina endurgerð að ræða enda vita þeir sem séð hafa fyrri myndina að það er afar erfitt að endurtaka leikinn með jafn sláandi áhrifum og áður. Það er þó reynt að sjokkera áhorfendur í lokin líkt og fyrr var gert en með mjög afkáralegum afleiðingum. Myndin er svo sem aldrei leiðinleg en hún nær einfaldlega ekki að koma á framfæri boðskap sínum líkt og gömlu myndinni tókst ágætlega. Mennirnir eru settir í spor þræla eða gæludýra og er án efa ætlað að sýna fram á hversu grimmilegt er að loka lifandi verur í búrum. Það tekst einfaldlega nokkuð illa að koma því til skila og mistekst því Burton það ætlunarverk sitt. Myndin er mikið sjónarspil og alveg þess virði að sjá hana á þeim forsendum en ég verð þó að hvetja sem flesta til að næla sér frekar í gömlu útgáfuna á næstu myndbandaleigu. - Guðjón Helgason