Fyrsta leikstjórnarverkefni Malloy bræðranna Brendans og Emmetts er svo sannarlega ekkert til að hrópa húrra fyrir. Sagan er kunnugleg svo ekki sér meira sagt, leikararnir slakir og senurnar tilgangslausar. Þegar fyndnasti brandarinn felst í því að einhver misskilur lyfjapróf og gerir eitthvað annað en að pissa í bollann þá er alveg eins gott að hafa heima setið en lagt af stað. Myndin fjallar um tilraunir til að koma í veg fyrir að fjallaþorp og skíðasvæði þess verði selt framkvæmdaaðilum sem vilja breyta því í tískuskíðaþorp eins og Aspen er víst samkvæmt þessari mynd. Þeir sem þar búa og starfa vilja halda áfram að drekka sig fulla á hverju kvöldi og hegða sér heimskulega þess á milli. Einnig vilja þeir keppa svo árlega, eða kannski þegar þeim dettur í hug, um titilinn konungur fjallsins með því að renna sér niður fjallið á snjóbrettum með fullar bjórkönnur og sjá svo hver hefur hellt niður sem minnstu af bjórnum þegar niður er komið. Ef þetta hringir ekki einhverjum viðvörunarbjöllum þá veit ég ekki hvað gerir það. Myndin reynir að flétta inn í söguþráðsnefnuna sína ástarsögu sem á að minna á söguþráðinn í Casablanca en senurnar sem eiga að gefa til kynna sæmilega gáfulegt handrit sem sé uppfullt af tilvísunum í merkari kvikmyndir eru bara pínlegar. Einu leikararnir í þessari mynd sem koma kunnuglega fyrir sjónir eru þeir Jason London (I´ll Fly Away: Then and Now) og Lee Majors (The Six Million Dollar Man þættirnir sem voru víst mjög vinsælir í Bandaríkjunum á áttunda áratugnum). Handritshöfundurinn Jon Zack er hér að skrifa sitt fyrsta kvikmyndahandrit og mætti ráðleggja honum að hugsa sinn gang áður en hann gerir slíkt aftur. Það sem skemmtir manni einna helst eru snjóbretta senurnar sem margar hverjar eru flottar en það er bara of lítið af þeim og það er ákveðinn galli í snjóbrettagamanmynd. - Guðjón Helgason