Hannes H. Aðalsteinsson hefur starfað hjá Eftirlitsstofnun ríkisins í þrjátíu ár og er nú orðinn deildarstjóri Leyfisveitingardeildar. Hann er dálítið einrænn og óframfærinn í samskiptum við aðra og býr hjá áttræðri móður sinni sem hugsar um hann eins og ungabarn. En þrátt fyrir að eiga dálítið erfitt með mannleg samskipti er Hannes eldklár karl. Hann hefur þróað gagnabanka þar sem mögulegt er að setja nákvæmar persónuupplýsingar um sérhvern þann einstakling sem hefur rekið erindi hjá Eftirlitsstofnun ríkisins undanfarin ár. Eini hængurinn á málinu er sá að löggjafarvaldið hefur ekki heimilað tilurð eða notkun gagnagrunnsins. Meðal annars þess vegna bregður Hannesi mikið í brún þegar upp kemur grunur um að tölvunni hans með gagnagrunninum hafi verið stolið. Hannes leitar á náðir lögreglunnar til að hafa upp á tölvunni en fær litla aðstoð þar þannig að hann ákveður að taka lögin í sínar eigin hendur.

Handritið að Opinberun Hannesar er skrifað af Hrafni Gunnlaugssyni eftir smásögu Davíðs Oddssonar, Glæpur skekur húsnæðisstofnun. Söguþráðurinn hefur augljósa pólitíska skírskotun og má túlka hana sem ádeilu á svifaseint og umfangsmikið ríkisvald. Því er lýst hvernig Hannes á í mesta basli í samskiptum við lögregluþjóna á lögreglustöðinni og fær ekki þá aðstoð veitta sem að hann þarfnast, sökum of mikillar reglufestu í kerfinu. Gera má ráð fyrir að hér sé ekki um eiginlega gagnrýni á starfsemi lögreglunnar að ræða heldur sé lögregluembættið tákngervingur allra annarra ríkisstofnana. Þá vekur myndin upp áleitnar spurningar um eftirlit ríkisins með fólki í landinu.

Sú hugmyndafræði, sem reynt er að gera skil í myndinni, er ákaflega áhugaverð að mínu mati. Illu heilli þá eru skilaboðin einfaldlega illa sett fram, söguþráðurinn er langdreginn og alls ekki eins fyndinn og hægt væri að hafa hann. Leikstjórnin er gjörsneydd öllum metnaði og þó svo að Jóhanna Vigdís Arnardóttir og Helga Braga standi fyrir sínu þá gætu aðrir leikarar myndarinnar gert miklu miklu betur.

- Jón Hákon Halldórsson