Finnska myndin "Maður án fortíðar" segir frá manni sem missir minnið en eignast nýtt líf. Hún hefst á því að aðalsögupersónan er barin í höfuðið af þjófum. Illa særðum er honum komið á sjúkrahús þar sem hann er lýstur látinn. Það reynist hins vegar ekki rétt heldur gengur hann út með hausinn allan vafinn og hefur nýtt líf í hafnargámi. Þar kynnist hann nýju fólki og er fljótt tekinn inn í samfélagið þar. Meðal annarra kynnist hann dömu sem vinnur fyrir Hjálpræðisherinn og fara þau bráðlega að stinga saman nefjum. Erfiðara reynist hinum nafnlausa manni að fóta sig í hinu stóra samfélagi enda er yfirleitt búist við að fólk geti gefið upp nafn.

Myndin er önnur í röðinni í trílógíu finnska leikstjórans Aki Kaurismäki sem hann kallar Finlandia. Hefur hún hlotið mikið lof og er m.a. tilnefnd til Óskarsverðlauna sem besta erlenda myndin. Er það ekki að tilefnislausu því myndin er bráðskemmtileg. Sagan er hugljúf, persónurnar skemmtilegar og leikurinn góður. Leikurinn byggist einmitt mikið á líkamlegri tjáningu og tekst öllum vel til þar. Stíll Kaurismäki er líka býsna sérstakur en hver sena hjá honum er greinilega afar vandlega íhuguð. Allt frá lýsingu, lengd skota til litasamsetningar er ítarlega útpælt. Í grunninn er þetta mynd um mannleg samskipti og sem slík gengur hún vel upp án þess þó að ég telji að hér sé um óskarsverðlaunamynd að ræða. - Hallur Örn Jónsson