|
Peter Jackson hefur snúið aftur eftir að hafa
sent frá sér meistaraþríleikinn Lord of the
Rings, með endurgerð af King Kong, sögu sem
hefur verið sögð tvisvar áður. Upphaflega myndin
er frá árinu 1933, sem var svo endurgerð með
nokkrum breytingum 1976. Jackson velur að
endursegja söguna frá 1933 með þónokkrum
breytingum, en heldur sig að mestu við
upphaflegu söguna og nær að fanga allt það sem
gerði þá sögu framandi og spennandi.
King Kong fjallar um hóp kvikmyndargerðarmanna
sem ákveða að taka upp nýjustu mynd sína á
Skull-eyju, en leikstjórinn fékk nýlega í
hendurnar kort af þessari ókönnuðu eyju.
Samanstendur hópurinn af tökuliði, áhöfn
skipsins, handritshöfundi, aðalleikonu og
aðalleikara. Þegar á eyjuna er komið kemur í
ljós að hún er stráð hættum, allt frá ættbálki
villimanna sem stunda mannfórnir til risaeðla!
En kóngur eyjunnar er án efa risastór górilla,
Kong að nafni.
Hinir vösku ferðalangar halda útí eyjuna og
byrja að taka upp kvikmyndina. Fyrr en varir
hafa þeir kynnst villimönnunum, risaeðlunum og
hættum eyjunnar mun betur en þeir ætluðu sér.
Myndin gerist árið 1933, sama ár og fyrsta
myndin var sýnd, og tekst Jackson að skapa
andann sem var þá listavel. Hvergi er að sjá
hnökra hjá Jackson, allt frá því að ná anda
kreppunnar miklu yfir í smæstu tæknileg
smáatriði, en endursköpun hans á New York frá
1933 er með ólíkindum, hann er m.a.s. er með
réttar auglýsingar á Times Square! Með þessu
móti eykur hann á trú áhorfandans á myndina,
áhorfandinn efast ekki um að það sem hann sér á
skjánum er raunveruleiki.
Tæknibrellurnar í myndinni eru hreint út sagt
stórkostlegar. Það er ljóst að enginn jafnast á
við Jackson í þessum efnum. King Kong er
einfaldlega raunverulegur, það er aldrei hægt að
sjá að hann sé tölvugerður, hann sýnir
svipbrigði og hefur tilfinningar. Dýptin sem
King Kong sýnir er sú sama og hjá mennskum
leikarar sýna, eitthvað sem hefur þótt óhugsandi
hingað til. Andy Serkis, sem lék Gollum í Lord
of the Rings, leikur King Kong af snilldarlega
vel, allar hreyfingar eru trúverðugar. Samstarf
þeirra Serkis og Jackson ber ávallt góðan ávöxt.
Þess má geta að Andy Serkis leikur líka kokkinn
á skipinu, Lumpy, og stendur sig prýðisvel.
King Kong stendur hún fullkomlega undir því að
vera kölluð skrímslamynd. Meðal annars berst
King Kong við þrjár T-Rex risaeðlur og er það
einn svakalegasti bardagi á hvíta tjaldinu í
manna minnum. Hasaratriðin í myndinni eru með
þeim bestu sem sést hafa og atriðin með
villimönnunum á Skull-eyju eru líka sérstaklega
eftirminnileg.
King Kong hefur þó fáeina galla, og ber þar
helst að nefna þrennt. Í fyrsta lagi er myndin
of löng, rúmlega þrjár klukkustundir, og hefði
auðveldlega mátt stytta hana um að minnsta kosti
hálftíma. Þetta veldur því að hún verður á
tímabili langdregin, þó hasarinn sé þá í
hámarki. Í öðru lagi er myndin býsna óhugnanleg
á köflum. Sum atriðin átti ég í fullu fangi með
að þola og má gera ráð fyrir að þau verði mjög
erfið fyrir yngri kynslóðina. Síðast en ekki
síst verður ekki hjá því komist að fjalla um
lélega frammistöðu Jack Black (Shallow Hal,
School of Rock). Þar er rangur maður í röngu
hlutverki. Atriðin hans eru hvert öðru verra, en
það má þó þakka fyrir að hlutverk hans sé ekki
stærra en raun ber vitni.
Aðrir leikarar í myndinni sýna góðan leik,
Adrian Brody (The Pianist) leikur
handritshöfundinn Jack Driscoll og skilar sínu
mjög vel, en það er Naomi Watts (Mulholland
Drive, The Ring) sem stelur senunni í myndinni
og sýnir enn á ný hversu frábær leikkona hún er.
Oft á tíðum hefur það reynst leikurum erfitt að
leika á móti tölvugerðum fígúrum, en Watts nær
að sýna svo góðan og sannfærandi leik að maður
veitir henni meiri eftirtekt en hinni tölvugerðu
górillu í myndinni! Samleikur górillunnar og
Watts er einfaldlega frábær og erfitt að trúa
því að górillan hafi ekki verið á staðnum.
Það sem er þó einstakt við King Kong er hvað hún
er sorgleg og mannleg mynd. Þótt myndin fjalli
um risagórillu, tekst Jackson að gera górilluna
mannlega og fær áhorfandinn einstaka innsýn inn
í hugarheim górillunnar, án þess þó að Jackson
sé að troða neinum boðskap eða hugmyndum uppá
áhorfandann. Ég efast ekki um að nú mun alast
upp "King Kong kynslóð" í stað "Bambi
kynslóðarinnar" – foreldrar gætu þurft að svara
erfiðum spurningum eftir þessa mynd.
King Kong er besta ævintýramynd sem komið hefur
í kvikmyndahús síðan Peter Jackson lét síðast
til sín taka. Jurassic Park myndirnar hafa ekki
klærnar þar sem þessi hefur hælanna. Samanburður
við Titanic kom upp í huga mér við áhorf
myndarinnar, en King Kong var þó rómantískari og
skemmtilegri. King Kong er sú mynd sem Godzilla
hefði átt að vera. Peter Jackson ræðst ekki á
garðinn þar sem hann er lægstur, en svo virðist
sem hann geti ekki gert nein mistök. Ef hann
hefði stytt myndina örlítið væri hún fullkomin,
en það er ljúfsárt að kvarta yfir of miklu af
hinu góða. King Kong er kóngurinn.
-
Eggert Páll Ólason |
