Myndin fjallar um þrjá ferðalanga, tvo Kana og Íslendinginn Óla sem eru á bakpokaferðalagi um Evrópu.  Á ferðalagi sínu heyra þeir af smábæ nálægt Bratislava þar sem fallegustu stúlkur Evrópu eiga að búa (fyrir utan Ísland geri ég ráð fyrir) og halda þangað.  Þessi bær er talsvert dularfullur, íbúar hans virðast lifa fyrir villt partý og nóg er af kvenfólki á lausu en það er einmitt það sem strákarnir þrír komu til að finna.  Eftir eina nóttina hverfur Óli á dularfullan hátt en það er rétt byrjunin á martröðinni. 

Þessi mynd hefði líklega aldrei fengið alla þessa athygli hérlendis nema fyrir það að leikstjóri hennar, Eli Roth og framleiðandi Quentin Tarantino komu hingað að kynna hana.  Hostel er ekki “main-stream” eins og sagt er, og afar sjaldgjæft að jaðarmyndir eins og Hostel fái svona athygli.  Hostel er jaðarmynd, hún er verulega grafísk, það er mikið af nekt í henni og mikið af blóði. 

Eyþór Guðjónsson fer með hlutverk Óla í myndinni en það reynist vera ein skemmtilegasta persónan í þessari mynd.  Eyþór stendur sig bara nokkuð vel í þessari frumraun sinni á hvíta tjaldinu og í raun ber hann uppi fyrri helming myndarinnar.  Aðrir leikarar standa sig bærilega, svona eins og við má búast í mynd af þessum flokki.

Tarantino sagði í viðtali að hann teldi Eli Roth vera framtíð hryllingsmynda, ég get ekki sagt að ég sé sammála því, Roth er einfaldlega of mikill jaðarmaður.  Hann á hins vegar möguleika á því að öðlast sama status og George Romero þ.e. kult hetja, en tíminn mun leiða það í ljós. 

Hostel er alls ekki fyrir alla og í raun ber að vara fólk við þessari mynd.  En fyrir fólk sem hefur magann í svona mynd og hefur gaman af er þetta hin ágætasta afþreying.  Fyrir aðdáendur Brain Dead, Wicker Man, Cabin Fever, Bad Taste og annara mynda af sama kalíber er Hostel nauðsynleg. - Davíð Örn Jónsson