Með myndinni Head Over Heels er verið að reyna að endurvekja ákveðna gerð gamanmynda sem var vinsæl í Hollywood á fimmta, sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar. Um er að ræða svokallaðar "screwball"-gamanmyndir eða ærslamyndir. Leikarar á borð við Cary Grant fóru á kostum í þeim myndum og handritin voru oft á tíðum mjög vel unnin og hugmyndarík. Það sama verður því miður ekki hægt að segja um þessa nýju tilraun í ærslamyndageiranum. Myndin fjallar um dæmigerða unga konu eins og við sjáum þær í flestum Bandarískum kvikmyndum, Amöndu sem leikin er af Monicu Potter (Con Air, Along Came a Spider), sem gengur illa að halda í karlmenn því þeir eru allir svo miklir skíthælar eins og karlmenn eru oft í myndum frá Hollywood. Hana vantar húsnæði og er svo heppin að komast í kynni við hóp af fyrirsætum sem vantar meðleigjanda. Svo kynnist hún Jim, ungum manni í tískubransanum, sem leikinn er af Freddie Prinze jr. (I Know What You Did Last Summer, She´s All That) sem síðar kemur í ljós að er mögulega morðingi. Spurningin er hvort þessi ungi maður er herra fullkominn eða geðsjúkur glæpamaður. Tilraunir Amöndu og fyrsætanna til að komast að hinu sanna eru það sem á að vera kostulegt við þessa mynd en er því miður ögn sársaukafullt að horfa á. Sagan er svo fyrirsjáanleg að ég hefði eins geta labbað út í hléi og sleppt seinni helmingnum vitandi fullkomlega hvernig lægi í öllu. Monica Potter stendur sig ágætlega miðað við það efni sem hún hefur valið sér en Freddie Prinze jr. munt seint teljast til betri leikara í Hollywood og mætti ráðleggja honum að skreppa í leiklistarnám þó ekki væri nema til að hann öðlist ákveðna breidd í túlkunum sínum. Myndin er reyndar uppfull af steríotýpum og auðvitað eru allar fyrirsæturnar gerðar heimskar eða hégómlegar þó reynt sé að berja á slíkum fordómum í myndinni á hjákátlegan hátt. Maður fer þó að velta fyrir sér hvort það sé einhver fótur fyrir þessari ímynd fyrirsæta því þessu er sífellt haldið fram og það hlýtur einfaldlega eitthvað að vera til í þessu, er það ekki? Mætti ég biðja um eina góða gamanmynd með Cary Grant eða öðrum slíkum snillingum í kvikmyndahúsin en láta myndir eins og þessa rata strax í myndbandaleigurnar. - Guðjón Helgason