Ég verð að byrja á því að viðurkenna að ég hef ekki séð margar myndir eftir þekkta spænska leikstjórann Pedró Almodóvar. Myndir hans hafa fengið góðar viðtökur um allan heim og hann hefur til dæmis tvisvar verið tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir bestu erlendu myndina og vann þau svo árið 2000 fyrir hina margrómuðu Todo sobre mi mader eða Allt um móður mína.

Þessi nýjasta mynd Almodóvar fjallar um tvo menn sem eru ástfangnir af tveimur konum sem liggja í dái. Önnur er nautabani sem blaðamaðurinn Marco er ástafnginn af. Hin er ballerína en svo virðist sem hjúkrunarmaðurinn Benigno sem annast hana alla daga sé ástfanginn af henni. Báðar lentu konurnar í slysum, annars vegar bílslysi og hins vegar árekstri við nokkuð massíft naut.

Leiðir þessara tveggja manna liggja saman á sjúkarhúsinu og með þeim tekst vinskapur enda virðist sem þeir séu á sama báti.

Almodóvar segir hér í raun átakanlega sögu um menn sem hafa lent í erfiðleikum og konurnar í lífi þeirra. Honum tekst að fá áhorfandann til að upplifa persónurnar og atburðarásina og sagan hreyfir við manni hvort sem hún vekur upp samúð, gleði, sorg eða einfaldlega reiði og jafnvel viðbjóð.

Leikararnir standa sig prýðilega. Darío Grandinetti er fínn í hlutverki hins viðkvæma Marco sem má vart neitt aumt eða tilfinningaþrungið sjá án þess að tárast. Það er hins vegar Javier Cámara í hlutverki Benigno sem á myndina. Hann vekur upp ýmsar tilfinningar hjá áhorfendum með túlkun sinni á þessum furðulega manni sem veit ekkert betra en að annast konurnar í lífi sínu hvort sem þær eru með meðvitund eða ekki.

Myndin er í grunninn auðvitað um ást í hinum ýmsu, brengluðu eða fallegu myndum. Auk þess er hún um það sem fólk telur ást en getur verið lítið annað en þráhyggja. Húmorinn er hins vegar sjaldnast langt undan og nokkrar senur eru óborganlega fyndnar. Það er sennilega ekki slæm hugmynd að leigja sér fleiri myndir eftir Almodóvar sem fyrst. - Guðjón Helgason