Robert Altman er einn af gömlu góðu meisturum kvikmyndanna. Þessi 77 ára gamli leikstjóri hefur verið iðinn við kolann síðan árið 1951. Í þetta sinn hefur Altman ákveðið að gera gamla góða morðgátumynd à la Agöthu Christie. Hér allt í senn um að ræða gaman- og dramamynd sem krydduð er með skemmtilegri ráðgátu. Við fylgjumst með fjölskyldu sem kemur saman á sveitasetri yfir helgi til þess að eiginkonurnar geti spjallað saman og karlarnir farið á veiðar. Þetta er hópur klassísks bresks yfirstéttarfólks sem hefur aldrei lært að vinna fyrir sér og finnst nokkuð skondið og sniðugt að fólk vinni fyrir peningunum sínum. Þessi fjölskylda sem hér um ræðir hefur fest sig á ríkan iðnjöfur (Michael Gambon) sem heldur þeim öllum uppi. Meðal gesta eru, auk fjölskyldumeðlima, breskur leikari frá Hollywood (Jeremy Northam) og bandarískur kvikmyndaframleiðandi (Bob Balaban). Ennig fáum við að fylgjast með þjónustufólki bæði gesta og húseigandans. Undir virðulegu yfirborðinu kraumar ástríða og hatur og ljóst að einhver mun láta lífið áður en langt um líður.

Myndin er hreint út sagt frábær. Það er hrein unum að horfa á þetta sjálfumglaða snobblið og mis duglega vinnufólk og samskipti þessara hópa hvort sem það er milli þeirra eða innan hvors hópsins fyrir sig. Leikararnir fara hreinlega á kostum í hlutverkum sínum og má þar nefna snillinga á borð við Kristin Scott Thomas, Charles Dance, Alan Bates, Helen Mirren, Derek Jacobi, Ryan Phillippe og Richard E. Grant. Sérstaklega vil ég þó hæla þeim Maggie Smith í hlutverki snobbaðrar greifynju, Emily Watson sem leikur slúðrandi þernu og Stephen Fry sem er frábær í hlutverki klaufalegs lögregluforingja. Maggie Smith, ásamt Helen Mirren, er semsagt vel að því komin að hafa hlotið tilnefningu til óskarsverðlauna sem besta leikkona í aukahlutverki. Leikhópurinn stendur sig mjög vel og er óhætt að segja að Altman gamli eigi einhvern þátt í því. Hann er þaulreyndur leikstjóri sem hefur hér tekist að hóa í mjög skemmtilegan hóp leikara í þessa áhugaverðu morðgátumynd.

Myndin rennur í gegn á fínum hraða og er aldrei langdregin. Sagan er alltaf mjög áhugaverð enda handritið tilnefnt til óskarsverðlauna. Myndin hlaut einnig verðskuldað tilnefningu sem besta mynd ársins. Hér er um að ræða skemmtilega mynd sem svo vel gerð í alla staði að það er hrein unun að gleyma sér yfir henni í rúmar tvær klukkustundir. - Guðjón Helgason