Það hefur lengi verið markmið leikkonunar Sölmu Hayek að gera mynd um mexíkósku myndlistakonuna Fríðu Kahlo. Hún þurfti að sögn að berjast við ekki ófrægari konur en Jennifer Lopez og Madonnu um að fá að leika hlutverkið. Það er því gaman frá því að geta að Sölmu og félögum hefur tekist vel upp.

Fríða var eins og áður sagði mexikósk listakona sem lifði afar stormasömu lífi. Hún var lengi gift höggmyndalistamanninum Diego Riviera en átti einnig í stuttu sambandi við ekki minni mann en sjálfan Leon Trotsky. Eins og henni er lýst í myndinni þá var hún sjálfstæð, sterk, hæfileikarík og umfram allt áhugaverð persóna.

Ég get reyndar ímyndað mér að aðdáendur Fríðu gætu orðið fyrir nokkrum vonbrigðum með efnistökin. Oft fannst mér stiklað á stóru yfir að því er virtust vera mikilvæg atriði í lífi hennar og hefði verið gott að fá betri útskýringar á ýmsum atriðum. Í grunninn er þessi mynd leikstjórans Julie Taymor nefnilega ástarsaga. Kastljósinu er nefnilega ekki beint að Fríðu heldur ástarævintýrum hennar. Sem slík fannst mér myndin virka mjög vel. Er það mikið að þakka góðum leik Sölmu Hayek í hlutverki Fríðu og jafnvel enn betri leik Alfred Molina í hlutverki Diego. Á köflum stelur hann hreint og beint senunni. Aðrir leikarar með Geoffrey Rush, Antonio Banderas og Ashley Judd í fararbroddi eru allir góðir.

Myndin er afar stílfærð og er greinilegt allan tímann að hér er verið að gera mynd um listamann. Myndin sjálf er einnnig prýðilegt listaverk og Fríðu og mönnunum hennar til sóma. - Hallur Örn Jónsson