Friðrik Þór Friðriksson hefur hér stigið stærsta feilsporið á leikstjóraferli sínum. Myndir hans hingað til hafa að vísu verið nokkuð misjafnar að gæðum en engin þeirra hefur verið bókstaflega léleg, þar til nú.

Hér segir frá Bandaríkjamanninum Simon sem er af íslenskum uppruna. Hann er ekki alveg ánægður með lífið og virðist hafa komið hingað í þeim tilgangi að stytta sér aldur. Áður en honum tekst það ætlunarverk sitt þá kynnist hann listakonunni og fálkavininum Dúu. Milli þeirra myndast tengsl og þegar fúla bæjarlöggan Jóhann ætlar að nauðga Dúu bregður Simon á það ráð að skjóta að honum. Neyðast þau í kjölfarið að flýja land og enda í Þýskalandi. Þangað taka þau með sér fálkann hennar Dúu sem Simon vonast til að selja.

Handritið skiptist raunar í tvo meginhluta. Annars vegar er athyglinni beint að fálkasölunni og þeirri spennu sem reynt er að byggja í kringum hana. Hins vegar er athyglinni beint að aðalpersónunum sjálfum og sambandi þeirra. Því miður þá misheppnast báðir þættir. Fálkasagan verður aldrei spennandi eða áhugaverð og líður sérstaklega fyrir það hversu hægur söguþráðurinn er. Persónurnar eru báðar frekar grunnar og lítt skapaðar. Er það lýsandi fyrir handritið að þegar eitthvað þarfnast útskýringar við þá er ávallt vísað í einhver stjörnumerki, árur eða sterkar hendur. Þetta er einfaldlega ekki góð handritsgerð og kemur það á óvart að Einar Kárason og Friðrik skuli ekki gera betur.

Leikararnir standa sig þokkalega en þeim er viss vorkunn þar sem sumar setningarnar sem þau Keith Carradine og Margrét Vilhjálmsdóttir þurfa að fara með eru ögn pínlegar. Carradine þessi hefur leikið í mörgum lítt þekktum myndum vestan hafs en þess má þó geta að hann hlaut óskarinn árið 1974. Ekki fyrir leik heldur besta frumsamda lag! Bestur er Ingvar E. Sigurðsson í hlutverki bæjarlöggunar.

Ég get einfaldlega alls ekki mælt með þessari mynd. Hún er ótrúverðug, langdregin og einfaldlega ósköp lítilfjörleg. - Hallur Örn Jónsson