|
|
Chicago er söngva- og dansmynd. Það sem
verra er (að sumra mati, að minnsta kosti), Chicago
er djass söngva- og dansmynd. En sem betur fer
er Chicago hreint út sagt frábær
mynd. Hún er ótrúlega vel gerð og faglega
unnin, hröð, spennandi og
einstaklega fyndin. Veikleiki söngva- og
dansmynda er að fólk byrjar ætíð
allt í einu, án nokkurrar sýnilegrar
ástæðu, að syngja og dansa - eitthvað sem
gerist mjög sjaldan í daglegu lífi
fólks. Chicago fylgir ekki þeirri formúlu og
er sem slík mjög óvenjuleg söngva- og
dansmynd. Leikstjóri Chicago, Rob Marshall
í frumraun sinni, heldur mjög vel á
öllum spöðum og er með einstaka útfærslu á söngleikjaformúlunni.
Söngvaatriðin sem slík standa fyrir utan
myndina og þjóna ákveðnum tilgangi.
Ýmist eru söngatriðin að lýsa innri
tilfinningum (sem eru oftar en ekki eru
óheiðarlegar - þetta er jú Chicago), hvað
er að gerast á bakvið tjöldin eða
einfaldlega að ákveðinn atburður er endursagður
með söng. Bestu atriði myndarinnar eru
án efa söng- og dansatriðin sem eru allt frá því að vera hádrama í að vera
óborganlega fyndin!
Sögusvið
myndarinnar er Chicago í kringum 1920,
áfengið flæðir og djazzbúllur eitra
hugi borgarbúa. Roxie Hart (Rene Zellweger) er
húsfrú sem hefur stóra drauma um
að slá í gegn það sem djazzsöngvari og verða
stjórstjarna eins og Velma Kelly
(Catherine Zeta-Jones). Kaldhæðni örlaganna
leiðir til þess að þær lenda í sama
fangelsi, Roxie fyrir að drepa hjásvæfu sína og Velma fyrir að myrða
systur sína og eiginmann, en að sögn
Velmu voru þau í dansspori nr. 69 þegar hún
gekk inná þau. Illt er í efni, og
einungis einn lögmaður í allri Chicago getur
sýknað kvenmorðingja eins og að drekka
vatn - Billy Flynn (Richard Gere), konungur
réttarsalarins. Velma og Roxie berjast um
hylli Flynns og hylli almennings. Í kjölfarið hefst fyndin og hröð atburðarrás
sem er meira að segja ófyrirsjáanleg!
Richard Gere er vægast sagt frábær sem
lögfræðingurinn Billy Flynn, í senn er
hann ómótstæðilegur gagnvart kvenföngum
fangelsins sem og hinum blásaklausu
borgurum Chicago sem mynda kviðdóminn.
Óborganlegt atriði er þegar hann vefur
blaðamönnum um fingur sér - bókstaflega - á
blaðamannafundi sem hann heldur.
Frammistaða Richard Geres minnir um margt á
snilldarleik hans í Pretty Woman (1990) og
minnir hann svo sannarlega fólk á af hverju hann var
svo vinsæll í kjölfar þeirrar
myndar. Gere er fínn söngvari og fer létt með laglínurnar sem lagðar
eru fyrir hann. Steppatriðið hans er ekki
síður glæsilegt - maðurinn kann að
hreyfa sig, enda aldrei tapað máli.
Rene Zellweger (Jerry Maguire, Bridget Jones's
Diary) hefur sýnt það og sannað að
hún hefur einstaklega góð tök á
aðalhlutverkum í myndum á borð við þessa. Það er ótrúlegt hvernig hún
nær að vera svona saklaus og hrein út í gegnum myndina, jafnvel þegar hún drepur
ástmann sinn með köldu blóði og lýgur að eiginmanni sínum trekk í trekk. Svo
syngur hún eins og engill! Hjartað segir
saklaus, en hugurinn segir sek.
Catherine Zeta-Jones (Traffic, The Mask of
Zorro) er eins og fædd í hlutverk
Velmu - glæsileg, kynæsandi, hæfileikarík,
en umfram allt hættuleg! Zeta-Jones er
frábær söngkona, en þó er dansinn sérsvið
hennar, enda var hún dansari í
London áður en hún ákvað að gerast
leikkona. Söngkonan Queen Latifah stendur
sig prýðilega vel sem afskiptasami
fangelsistjórinn sem krefst þess að
allar fangakonurnar kalli hanna mömmu.
Fjölmargir aðrir leikarar og söngvarar
koma fyrir í myndinni og standa sig allir
prýðilega vel. Má þar nefna nöfn á
borð við Lucy Liu og Mya.
John C.
Reilly (Magnolia, Boogie Nights, For Love of the
Game, The Thin Red Line) stendur þó upp úr sem besti leikari þessarar myndar. Hann
er fullkominn sem Amos Hart,
eiginmaður Roxie. Reilly vinnur hug og hjarta
áhorfandans, í senn sem hinn
treggáfaði en tryggi eiginmaður Roxie, og sem
motta allra í myndinni sem nota hann
óspart þegar þeir þurfa að þurrka af skóm
sínum. Reilly er án efa einn besti
leikarinn í Hollywood í dag - og hann getur sungið! Þrátt fyrir það hefur hann
ekki hlotið verðskuldað lof fyrr en hann var tilnefndur til Golden Globe
verðlaunanna fyrir þetta hlutverk. Ég sé ekki að hægt verði að ganga framhjá
honum þegar Akademían tilnefnir bestu leikara í
aukahlutverki. Eitt besta atriði
myndarinnar er einsöngur hans í laginu
Mr. Cellophane sem er skilur engan eftir
ósnortinn, vel þess virði að fara á
myndina bara fyrir það atriði.
Chicago er stórkostleg skemmtun. Hvort sem þú
hefur áhuga á söngva- og dansmyndum eða ekki
er þessi mynd fyrir þig. Lögin eru grípandi
og mörg hafði ég heyrt áður, þótt ég
hafi ekki séð söngleikinn Chicago. Chicago er
einstök blanda af kvikmynd og söngleik. Útkoman
er hvalreki fyrir bíógesti - mynd sem heillar
hug, hjarta, eyru og augu. Það kæmi ekki á
óvart þótt Óskar frændi færi í heimsókn
til Chicago í mars. Chicago er staðurinn þar
sem þú vilt vera. -
Eggert
Páll Ólason
|
|
