Mikið hefur verið deilt um ofbeldi og kynlíf í kvikmyndum á síðustu árum og sitt sýnist hverjum. Það má einnig deila um hvort sé æskilegra í kvikmyndum, að sjá heilbrigða athöfn eða óheilbrigða. Kvikmyndin Cherry Falls vekur upp þessa spurningu án þess að takast að færa manni ákveðið svar enda myndin ekki nógu burðug til þess. Með Cherry Falls hefur án efa botninum verið náð í eftiröpun hinnar frábæru Scream (Scream 2 og 3 eru myndir sem má alveg gleyma). Myndin fjallar um hóp unglinga í smábæ í Bandaríkjunum sem á í höggi við óþekktan, geðsjúkan unglingamorðingja eins og í áðurnefndri Scream og ótal myndum sem fylgdu í kjölfarið og hafa farið versnandi með árunum. Upp úr kafinu kemur að fórnarlömbin virðast eiga það sameiginlegt að hafa öll verið hreinir sveinar eða hreinar meyjar þó auðveldara sé að staðfesta það í síðara tilvikinu. Þar með virðist aðeins ein leið fær til að forða sér frá morðingjanum, þ.e. að óhreinka sig ef svo má að orði komast. Myndin er afar heimskuleg í alla staði og auk þess afar illa leikin. Ungu leikararnir sem ég kann ekki að nefna sökum þess hve lítt þeir eru þekktir aulast í gegnum þann leirburð sem handritshöfundurinn hefur lagt fyrir þau með slíkum tilþrifum að ég vonast til þess að þurfa aldrei aftur að horfa upp á slíkt þó það sé auðvitað óskhyggja. Það verður að segjast að það er sorglegt að horfa upp á hvernig ferill þess ágæta leikara Michael Biehn (Terminator, The Abyss) hefur þróast. Að hann þurfi að taka að sér hlutverk í myndum sem þessari er sorgleg staðreynd. Ef einhver framleiðandi í Hollywood fær þá hugmynd að framleiða aðra eftirhermu af Scream skal sá hinn sami vera skikkaður til að horfa á Cherry Falls svo hann viti hvernig á ekki að gera slíka mynd þ.e.a.s ef hann langar þá enn að gera hana. - Guðjón Helgason