Leikstjórinn Jean-Pierre Jeunet vakti fyrst athygli árið 1991 með myndinni Delicatessen sem var hans fyrsta verk í fullri lengd. Fjórum árum síðar kom hann fram á sjónarsviðið með myndina The City of Lost Children sem náði miklum vinsældum líkt og Delicatessen. Í kjölfarið ákvað hann að halda til Bandaríkjanna og leikstýra fjórðu myndinni um baráttu Sigourney Weaver við geimverur en nefndist sú flotta en ögn leiðinlega mynd Alien: Resurrection. Geimverurnar gengu ekki sem skyldi og Jeunet sneri aftur til Frakklands. Nú kemur hann með hugljúfa mynd um vingjarnlega prakkarann Amélie. Myndin fjallar um ungu stúlkuna Amélie (Audrey Tautou) sem elst upp hjá sérkennilegum foreldrum. Hún verður fyrir því óláni að missa móður sína mjög ung og þegar hún hefur loks aldur til flyst hún að heiman og fer að vinna á kaffihúsi í París. Sagan fjallar svo um tilraunir hennar til að gleðja aðra um leið og hún leitar eftir fyllingu í sitt eigið líf. Þegar hún telur sig hafa fundið það sem gæti glatt hana getur hún hins vegar ekki reynt að ná því á einfaldan hátt og þá upphefst áætlanagerð hjá þessari útsjónarsömu ungu konu sem vill öllum vel ef þeir eiga skilið að vel sé komið fram við þá. Myndin er mjög sérstök eins og þeir sem hafa séð fyrri verk Jeunet geta ímyndað sér. Sagan er afar áhugaverð, mjög fyndin og sérlega hrífandi í senn. Leikararnir standa sig allir með stakri prýði og þó sérstaklega hin frábæra Tautou í hlutverki Amelie. Ég held að það sé óhætt að fullyrða að hér sé komin "feel-good" mynd ársins 2001 og það er aðeins harðbrjósta og bölsýnt fólk sem mun geta gengið út af þessari mynd án þess að brosa. - Guðjón Helgason