Adaptation fjallar um Charlie Kaufman sem er handritshöfundur í Los Angeles. Hann hefur lokið við handrit að myndinni Being John Malkovich og hefur tekið að sér að gera kvikmyndahandrit úr bók Susan Orlean, The Orchid Thief. Hann vill ekki þynna söguna út með eiturlyfjum, byssum og eltingaleikjum svo að sagan verði boðleg kvikmynd. Hann vill fanga "kjarna bókarinnar". Frá upphafi gengur verkið seint og illa.

Inn í fléttuna kemur tvíburabróðir Charlie, Donald, sem flytur inn til Charlie og ætlar sér að verða handritshöfundur eins og bróðir hans. Donald hefst þegar handa við skriftir. Á meðan Donald lýkur við handrit að hasarmynd, sem hann nefnir "The 3", og selur kvikmyndaveri réttinn gengur ekkert hjá Charlie. Um söguþráðinn er hins vegar best að hafa sem fæst orð að öðru leyti.

Það vill svo til að handritshöfundur Adaptation heitir einmitt Charlie Kaufman og hann byggir handrit myndarinnar að miklu leyti á sinni eigin baráttu við að koma bókinni The Orchid Thief í kvikmyndahæft form. Adaptation er því ekki kvikmynduð útgáfa af The Orchid Thief (ekki nema að takmörkuðu leyti), heldur frekar barátta Kaufman við að gera bókina The Orchid Thief að kvikmyndahandriti. (Til að rugla lesendur meira var hinn raunverulegi Charlie Kaufman á dögunum tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir handrit sitt að myndinni ásamt Donald Kaufman, sem ekki er til).

Hugmyndin að myndinni er "algjör snilld" (ég veit að ég á ekki að nota svona talmál en hvað um það, ekki veita mér fálkaorðuna). Vandinn er hins vegar sá að útfærsla hennar á hvíta tjaldinu er örlítið ruglingsleg og myndin er aðeins of löng. Klippt er talsvert milli tímaskeiða í sögunni og milli persóna (sem annað hvort eru til eða ekki, milli atburða sem annað hvort gerðust eða ekki). Það hefði mátt klippa 15-20 mínútur af myndinni að ósekju, sá punktur sem myndin reynir að koma á framfæri hefði samt sem áður náð til áhorfenda.

Það sem heldur myndinni uppi á stórum köflum er leikur aðalleikaranna þriggja; Nicolas Cage sýnir góðan leik í tvöföldu hlutverki tvíburabræðranna og sýnir að hann er jafn sannfærandi sem óöruggur ræfill og hann er sem töffari (Con Air, Face/Off, Gone in 60 Seconds), Meryl Streep sýnir lágstemmdan leik í hlutverki rithöfundarins og blaðakonunnar Susan Orlean en bestur er þó Chris Cooper í hlutverki John Laroche. Cooper á ekkert minna en Óskarinn skilinn fyrir frammistöðu sína sem sérvitur og allsérstakur blómabóndi.

Leikstjóri myndarinnar, fyrrnefndur Spike Jonze, heldur vel um taumana en hefði mátt stytta myndina örlítið eins og áður segir. En þannig er það nú þegar menn gera snilldarmyndir (eins og fyrri mynd hans og Kaufmans, Being John Malkovich var) og fólk gerir ekkert nema kyssa rassinn á manni í heilt ár, þá verða menn dálítið ánægðir með sjálfan sig og halda jafnvel að þeir séu ódrepandi. Það sést á þessari mynd. Klippiskærinn hefðu mátt vera notuð meira. Öll tæknivinna er hins vegar látlaus og myndinni tvímælalaust til framdráttar.

Í stuttu máli - stórgóð hugmynd gerð að góðri mynd, sem er aðeins of löng og ruglingsleg. - Sigurður Guðmundsson