Stephen King komst svo að orði, að leikstjórinn Frank Darabont sérhæfði sig í að kvikmynda sögur hans. Það er rétt hjá King. Darabont á að baki frábærar myndir, en hans bestu verk eru jafnan kvikmyndir gerðar eftir sögum Kings. Má þar nefna Shawshank Redemption og Green Mile. Nýjasta afurð þessa hjónabands, þ.e. Kings og Darabonts, er The Mist, eða á íslensku, Mistrið. Myndin er öllu óhugnalegri en áður nefndar myndir, en verður að teljast dæmigerð fyrir spennusagnahöfundinn fræga.
Sagan fjallar um undarlega atburði sem eiga sér stað þegar þoka kemur yfir smábæ í Oregon-fylki í Bandaríkjunum. Sagan hefst á því að aðalpersóna sögunnar, David Drayton, heimilsfaðir og listmálari, skreppur í búðina með syni sínum. Í þann mund skellur þokan mikla á. Blóðugur maður hleypur inn í búðina og öskrar: „Eitthvað, í þokunni. Það er eitthvað í þokunni.“ Skelfing grípur um sig og samstundis eru kúnnarnir læstir inn í búðinni. Nokkurn veginn öll sagan á sér stað í búðinni og lýsir því hvernig innilokunin hefur áhrif á fólkið. Einhverjir reyna að flýja og það eru ekki tveir dagar liðnir þegar múgæsingur og trúarofstæki grípur um sig. Það er óþarfi að lofa söguna. Allir þekkja hæfileika Stephen King.
Hæfileikar Darabonts eiga vel við skáldskaparhæfileika Kings. Myndin er sannarlega glæsilega unnin og vel skapaðar persónurnar eru gæddar lífi með góðum leik hinna ýmsu leikara.
The Mist skapar góða stemningu meðal áhorfenda. Þegar undirritaður sat í Smárabíói og var djúpt sokkinn í atburði myndarinnar, gerðist meira að segja eitthvað sem sést sjaldan í íslensku kvikmyndashúsi: áhorfendur klöppuðu fyrir „góða liðinu“. Undirritaður klappaði að sjálfsögðu með.
Það eina, sem hægt er að finna að myndinni, eru fáein atriði sem er ofaukið í söguna. Allt annað er vel gert. Í heildina er Mistrið listaverk; samspil Darabonts og Kings. Það eru góðar fréttir fyrir kvikmyndaheiminn, í hvert skipti sem þeir snúa bökum saman.
