Nýju Indiana Jones myndarinnar hefur verið beðið með mikilli eftirvæntingu, svo ekki sé meira sagt, í næstum því tuttugu ár. Það er hins vegar óhætt að segja strax að nýjasta myndin er sú slappasta af myndunum fjórum, enda erfitt að slá fyrstu myndunum við.  Harrison Ford heldur myndinni uppi einn síns liðs og er frábær að vanda, 65 ára gamall og hefur engu tapað. Vonarstjarnan Shia LaBeouf kemst ekki í hálfkvisti við Ford og ef honum er ætlað að halda þessari syrpu á lífi þá verður það vandasamt verk. 

Sagan gerist árið 1957 og Spielberg, sem leikstýrir myndinni, tekst afskaplega vel að fanga andrúmsloftið á þessum víðsjárverðu tímum kalda stríðsins. Hinn sígildi andi Indiana Jones svífur því yfir vötnum að mestu leyti og það fleytir myndinni mjög langt.  Hún er hins vegar full barnaleg á köflum og minnir stundum óþarflega mikið á National Treasure ævintýri Disney. Maður veltir því óneitanlega fyrir sér hvort ekki hefði verið ástæða fyrir Spielberg og Lucas að horfa á frá hliðarlínunni að þessu sinni og fá einhvern ungan og frumlegan leikstjóra til að endurvekja Indiana Jones. Söguþráðurinn er auðvitað afar ótrúverðugur, eins og oft áður, enda leyfist mönnum ýmislegt í þeim efnum þegar Indy er annars vegar, en það er vel til fundið að láta hetjuna okkar kljást við kommúnista að þessu sinni, eftir að hafa spreytt sig á baráttu við nasista áður.

Það er svo jafnvel ennþá skondnara að lesa fréttir um það að félagar í Kommúnistaflokknum í Rússlandi fordæma þessa léttu ævintýramynd sem "ruddalegan and-Sovét-áróður"! Þrátt fyrir ýmsa vankanta, sem gera það að verkum að myndin er sennilega vonbrigði fyrir marga aðdáendur sem áttu von á enn meiru, þá er hér á ferðinni heillandi ævintýramynd fyrir alla fjölskylduna.

María Margrét Jóhannsdóttir